โรงเรียนวัดหนองตาหลวง

หมู่ที่ 3 บ้านหนองตาหลวง ตำบล หินกอง อำเภอ เมืองราชบุรี จังหวัด ราชบุรี 70000

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

032 206336

เว็บบอร์ด

Please to create posts and topics.

เรื่องสั้น ตอนเจ้าชายไร้หน้า 

เรื่องสั้น ตอนเจ้าชายไร้หน้า 

ในยุคที่ประเทศญี่ปุ่นยังปกครองด้วยโชกุนอยู่ ในช่วงที่ยุคทองของประเทศญี่ปุ่นที่กำลังรุ่งเรืองโชกุน “ฮิชิยะ” เป็นผู้ปกครองอยู่ท่านทรงปกครองบ้านเมืองด้วยความเป็นธรรมแต่ทว่าภายในความสงบของบ้านเมืองนั้นในวังก็มีเรื่องราวที่ต้องถูกปิดไว้ ในช่วง

ต้นปีของปีโชวะ โชกุนและมิไดได้ให้กำเนิดบุตรชายออกมาคนหนึ่ง มีนามว่า “เคียวโจ” แต่ทว่าเด็กชายคนนี้กับแตกต่างไปจากเด็กคนอื่นเจ้าชายเคียวโจนั้นมีใบหน้าที่คล้ายกับรูปปั้น ดวงตาของเจ้าชายนั้นไร้ซึ่งเงาสะท้อน ใบหน้าของเจ้าชายนั้นขาวซีด

เหมือนดั่งกระดาษเปล่า โชกุนและมิไดตกใจอย่างมากด้วยความที่พวกท่านทั้งสองนั้นเป็นกษัตริย์และราชินีที่ไร้ซึ่งผู้สืบทอดด้วยเหตุที่ว่าโชกุนนั้นเป็นคนร่างกายอ่อนแอจึงยากต่อการที่จะมีพระโอรสหรือพระธิดา ทั้งสองพระองค์จึงสั่งให้ขุนนางหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาใบหน้าของเจ้าชายให้ได้  

วันเวลาผ่านไปสิบปี เจ้าชายนั้นเติบใหญ่ขึ้นด้วยใบหน้าที่เสมือนรูปปั้นมีหมอหลวงท่านหนึ่งได้เข้ามารักษาเขากล่าวว่า “โรคที่เจ้าชายเป็นนั้นไม่อาจจะรักษาได้ โรคนี้คล้ายกับคำสาปมีเพียงแต่รักแท้เท่านั้นที่จะช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายได้” ในเช้าวัน

หนึ่งมิไดได้สั่งให้ช่างฝีมือที่ทำหน้ากากเข้าเฝ้าพระองค์เพื่อจัดทำหน้ากากให้แก่เจ้าชาย หน้ากากที่ช่างได้ทำให้แก่เจ้าชายนั้นมีลักษณะเหมือนใบหน้าของคนมีสีผิว จมูก ปาก เว้นไว้เพียงดวงตา มิไดสั่งให้เจ้าชายสวมใส่หน้ากากนี้ทุกคนเมื่อออกจากห้อง

ในวันเกิดครบรอบสิบเอ็ดปีของเจ้าชายโชกุนได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โตทั้งชาวเมือง ขุนนาง ราชการน้อยใหญ่ต่างพากันมาร่วมงานและในวันนั้นโชกุนได้แต่งตั้งให้เจ้าชายขึ้นเป็นโชกุนในรุ่นต่อไป ในวันงานนั้นโชกุนได้กล่าวประกาศ “เมื่อลูกชายข้าอายุครบสิบ

แปดปี ข้าจะคัดเลือกหญิงงามในเมืองให้แต่งงานกับเจ้าชายและเมื่อข้าสิ้นชีวีไป เจ้าชายจะขึ้นเป็นโชกุนคนต่อไปพร้อมทั้งภรรยาของเจ้าชายก็จะได้ตำแหน่งมิได” เมื่อโชกุนพูดจบผู้คนในงานต่างฮือฮากันใหญ่ทั้งขุนนางและข้าราชการต่างต้องการที่จะให้ลูกสาวของตนได้เป็นใหญ่ในประเทศ 

เวลาล่วงเลยไปเจ้าชายมีอายุครบสิบห้าปีแล้ว วันเช้าวันที่หิมะกำลังโปรยปรายเจ้าชายเดินออกมารับอากาศหนาวยามเช้าโดยที่เขาไม่ได้ใส่หน้ากากออกมาด้วย สวนกุหลาบที่ถูกปลูกอย่างประณีตกำลังถูกเหล่าหิมะปกคลุมจนไร้สีสัน เจ้าชายเคียวโจที่กำลัง

ชมดอกกุหลาบด้วยความเศร้านั้นจู่ๆก็ต้องตกใจเพราะมีหญิงสาวกำลังปีนกำแพงวังเข้ามา หญิงสาวนั้นสวมชุดสาวใช้ภายในวังเมื่อเธอเห็นเจ้าชายเธอก็ตกใจจนแถบเป็นลม “เจ้าเป็นใครกัน” เจ้าชายตรัสถามขณะที่หญิงสาวคนนั้นกำลังชะงักด้วยความ

ตกใจ “หม่อมฉันชื่อ ฟุุอิตะ เพคะ” เธอตามอย่างกล้าๆกลัวๆ ในช่วงระยะเวลาสั้นๆหญิงสาวมองเห็นรอยแผลเล็กๆบนใบหน้าเจ้าชาย เธอค่อยๆเดินเข้าใช้นิ้วของเธอลูบไปบนบาดแผลนั้น “เจ้าชายท่านมีแผลเพคะ ข้างนอกอากาศหนาวเข้าไปในห้องเถอะ

เพคะ ข้าจะทำแผลให้” เจ้าชายพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องนอน ฟุอิตะค่อยๆทำแผลบนใบหน้าให้แก่เจ้าชายและเธอก็นำอาหารเช้ามาตั้งสำรับให้เจ้าชายรับประทานในช่วงเวลานั้นทั้งเจ้าชายและฟุอิตะได้สนทนากันอย่างสนุกสนาน นี้เป็นครั้งแรก

ที่มีคนกล้าที่มาพูดคุยกับเจ้าชาย ในทุกๆวัน ฟุอิตะจะเข้ามาพูดคุยกับเจ้าชายจนเวลาผ่านไปหลายปีตอนนี้จากการความสนิทก็เปลี่ยนเป็นความรักด้วยที่ทั้งคู่นั้นไม่รู้ตัว

ฤดูร้อนมาถึงแล้วปีนี้เป็นปีที่ญี่ปุ่นนั้นร้อนเป็นพิเศษ เช้าวันหนึ่งฟุอิตะนำอาหารเช้ามาให้แก่เจ้าชายตอนนี้ทั้งคู่นั้นมีอายุครบสิบเจ็ดปีแล้ว “เจ้าชายเพคะวันนี้มีเทศกาศหน้ากาก หม่อมฉันจะพาพระองค์ออกไปเที่ยว” เธอกล่าวกระซิบในขณะที่เจ้าชายกำลัง

รับประทานอาหารเช้าอยู่เจ้าชายยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบรับเบาๆไม่ให้ผิดสังเกต ในใจของพระองค์ตอนนี้ดีใจอย่างมากเพราะนี้จะเป็นครั้งแรกที่พระองค์ได้ออกไปนอกวัง เวลาล่วงไปจนถึงตอนกลางคืนฟุอิตะปีนกำแพงวังเข้ามายังหลังห้องเจ้า

ชายเธอสวมชุดกิโมโนสีส้มอ่อนและหน้ากากจิ้งจอกสีขาว เธอยื่นหน้ากากจิ้งจอกสีส้มให้แก่เจ้าแต่ดูเหมือนว่าสำหรับเจ้าชายนั้นวันนี้ฟุอิตะดูสวยงามเป็นพิเศษ ทั้งสองแอบออกไปจากวังโดยที่ไม่มีใครสังเกตเมื่อทั้งสองมาถึงงานทั้งคู่ต่างเพลิดเพลิน ฟุอิตะ

พาเจ้าชายไปยังภูเขาที่ตั้งอยู่หลังวัดเพื่อมารอดูดอกไม้ไฟ เจ้าชายถอดหน้ากากออก “ข้าอยากมีใบหน้าเหมือนคนอื่นๆ” เจ้าชายเอ่ยขึ้น ฟุอิตะเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็อดที่จะสงสารเจ้าชายไม่ได้เธอกุมมือของเจ้าชายมาจับที่ใบหน้าเธอ “ถ้าหากหม่อมฉัน

สามารถช่วยเหลืออะไรท่านได้ จงบอกหม่อมฉันเถิด” เธอกล่าวตอบ ไม่นานดอกไม้ไฟหลากหลายสีก็ถูกจุดขึ้นมาบนท้องฟ้า ฟุอิตะและเจ้าชายต่างตื่นเต้นในความสวยงามนั้นในช่วงเวลาเสี้ยวเดียวเจ้าชายหันมามองใบหน้าของฟุอิตะตอนนี้หัวใจของเจ้าชาย

นั้นเต้นแรงจนไม่อาจต้านทานได้ และไม่เพียงเจ้าชายเท่านั้นฟุอิตะก็หันหน้ามามองเจ้าชายเช่นกันแต่ทว่าฟุอิตะกับต้องตกใจเพราะตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าของเจ้าชายมีสีครีมๆ ดวงตาสีดำที่มีเงาสะท้อนเป็นภาพเธอ จมูกที่โด่งคมเป็นสัน ทั้งยังตอนนี้

ใบหน้าของพระองค์ยังมีสีแดงอ่อนๆอีกด้วย “เจ้าชาย ใบหน้าของพระองค์” ฟุอิตะหยิบกระจกที่เธอนำติดตัวมาด้วยยกขึ้นส่องใบหน้าของเจ้าชายนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้าชายได้เห็นใบหน้าของตัวเองที่เหมือนกับคนธรรมดา เขารีบจับมือฟุอิตะกลับไปยังวัง เมื่อ

เปิดประตูวังโชกุนและมิไดก็หลั่งน้ำตาออกมา เมื่อตอนนี้เจ้าชายที่ไร้ใบหน้ากลับมามีใบหน้าเช่นมนุษย์ทั่วไปแล้วทั้งสองพระองค์ถาโถมเข้ามากอดเจ้าชาย “รักเธอของลูกคือเธอ” เจ้าชายเอ่ยขึ้นและชี้ไปยังฟุอิตะ โชกุนผายมือออกเป็นการแสดงว่าให้ฟุอิตะนั้นเข้ามาให้พระองค์กอด  

ในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเจ้าชายมีงานเลี้ยงฉลองใหญ่โตไปทั่วญี่ปุ่นแต่ทว่างานเลี้ยงนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงที่ถูกจัดมาเพื่อวันเกิดเจ้าชายแต่งานเลี้ยงนี้ถูกจัดมาเพื่องานฉลองการแต่งงานของเจ้าชาเคียวโจและฟุอิตะ ทั้งคู่มีความสุขมากเจ้าชายสวมกอด

ฟุอิตะและขอบคุณที่เธอช่วยให้เขานั้นกลับมามีใบหน้าอีกครั้ง ส่วนฟุอิตะก็ขอบคุณที่พระองค์ทรงรักและห่วงใยเธอมาตลอด เวลาผ่านไปสองปีฟุอิตะได้ให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวทั้งคู่เป็นฝาแฝดชายหญิงและมีรูปร่างที่สมบูรณ์ทั้งยังมีหน้าตาที่น่ารัก น่าเอ็นดูตอนนี้เจ้าชายเคียวโจและฟุอิตะเป็นคู่รักที่ยังคงหวานชื่นกันไม่เปลี่ยนแปลง

 

โรงเรียนวัดหนองตาหลวง